De geur van jodium

Ik herinner mij nog goed dat een goede vriend van mij een fles Caol Ila met zich mee bracht, een single malt met de geur van jodium, of ik ook een glas wilde, nou nee de geur sprak me niet aan. Hij begon te lachen en vertelde me dat ik net als vele andere vrouwen niet besefte wat ik miste, ik lachte vriendelijk terug terwijl ik antwoordde doe mij maar een wijntje!

Whisky moet je leren beleven net als dat je wijn moet leren drinken…hmm dat sneed hout en zette mij aan het denken. Ik nam een slok en verbaasde mij over de bijzondere smaak, welke nu in combinatie als de geur ietwat anders bij mij binnen kwam dan ik had verwacht. Het bleef bij die ene slok en ging verder met mijn wijn.

Zoals het gaat met goede vrienden was de avond een gezellige mix van gesprekken vergezeld met in dit geval whisky versus wijn. Bij het afscheid nemen zei hij “ik laat de fles hier dan kun je in rust op je eigen moment de whisky nog eens een kans geven”.

De fles bleef lange tijd onaangeroerd staan maar steeds vaker keek ik naar de vorm van de fles en verbaasde ik mij over de prachtige kleur. Op een avond zonder enige aanleiding haalde ik een glas uit mijn kast en schonk ik mijzelf een whisky in, de geur van jodium kwam vrij, proost dame zei ik! op dat moment realiseerde ik mij dat ik geen vrouwen kende die whisky drinken.

Wat maakt eigenlijk dat whisky kennelijk meer iets voor mannen is?

Caol Ila is de Gaelische naam voor Baai van Islay, die Islay scheidt van het eiland Jura, gelegen in een van de meest afgelegen en schitterende delen van de Schotse westkust.